![MrsSmith](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/5ee96fd7e9e7e3596257271a7b86d464-50x50.jpg)
MrsSmith
22-04-2024 om 15:53
(Stief)zoon (16) blieft bij pa geen regels, loopt weg naar ma (die ontvangt met open armen)
Hai, ik (45V) ben nieuw hier en ik zit met de handen in het haar. Een luisterend oor, tips en kritiek, allemaal heel welkom.
Ik kan een boek schrijven, maar zal proberen to the point te blijven.
Gezinssituatie: samengesteld. Ik heb 3 kinderen (tussen 15 en 17) mijn man (45) heeft 1 zoon (16). We zijn 10 jaar samen. Beide Co-ouderschap. Mijn ex heeft inmiddels ook een relatie, verhoudingen zijn prima. Ex van man heeft meerdere relaties gehad, hielden geen stand.
Ex van man was dus merendeel van de tien jaar alleen met stiefzoon. In haar huis staat gezelligheid bovenaan. Regels zijn er niet, (stief)zoon maakt daar al jaren de dienst uit, hij hoeft NIKS te doen in huis. Er is daar nooit onenigheid, ze plooit zich volledig naar hem. Als hij iets flikt (spijbelen bijv.) krijgt hij geen straf van haar. Moet hij (naar zijn zin) teveel moeite te doen voor een schoolvak? Laat dat vak maar vallen. Was een docent streng voor hem omdat hij zijn huiswerk niet had gemaakt: boze brief naar de docent… Ik denk dat jullie wel een idee hebben nu.
Bij ons zijn er wel regels (hoe laat thuis, 1x pw kamer opruimen, ieder 1 vast klusje). En er zijn consequenties als iets niet gaat zoals het hoort (even niet online, niet uit mogen).
Stiefzoon blieft die regels niet. Het is nu al 1,5 jaar strijd. Zijn moeder wil er allemaal niet van horen. Als we hem willen straffen omdat hij bijv iets heeft vernield in huis, veel te laat thuiskomt, mij uitscheldt, wordt zijn moeder kwaad op ons.
Vorige week bleek hij wederom gespijbeld te hebben (en nog een boel meer dingen). Wij vinden dat dit niet kan en wilden hem een gepaste straf geven. Stiefzoon ontplofte, is naar zijn moeder gegaan en liet weten dat hij niet meer bij ons wil wonen. Zijn moeder heeft hem met open armen ontvangen. Beide (stiefzoon en zijn moeder) weigeren nu alle contact. We hebben al ruim een week niks meer gehoord.
Mijn man is zo verdrietig en ook boos. Mijn kinderen zeggen: eindelijk rust. Ik zit er tussenin.
Ik dacht dat ex van man wel zo zou zijn dat ze (stief)zoon terug zou sturen om het uit te praten, dat ze DIT toch ook wel te ver vond gaan van haar zoon. Maar nee.
Maar wat nu te doen? Hij is 16 en mag zelf kiezen bij wie hij wil wonen, dat weten we. Hij is een puber, kiest de weg van de minste weerstand, snappen we ook. Maar hoe trekken we dit weer recht en hoe gaan we nu verder met ex van man?
vragen? Ik beantwoord ze graag.
![tsjor](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/737002badec826080c028059db342f5b-50x50.jpg)
tsjor
09-05-2024 om 08:17
Mrs Smith, ik ga je niet aanvallen. Ik vind dat je het heel helder uiteengezet hebt met meer details dan eigenlijk zou moeten.
Nick90: 'Feit blijft wel dat de patiënt in kwestie geen toestemming hiervoor
heeft gegeven en dat maakt het natuurlijk wel discutabel vanuit de
behandelaar.' Dat weet je niet. Je weet niet wat er aan het begin van het (2-jarig) traject is afgesproken, je weet niet wat er op dat moment is afgesproken, kortom, je weet op dit punt helemaal niets. Het is dus geen feit, het is een inkleuring jouwerzijds.
Kimdekim, ik reageerde op een bericht van Kenfan.
Siobo: dan wordt er nog gesproken over 'kenmerken van', maar jij gaat daarna door alsof het een feit is, inclusief het advies voor psycho-educatie over ass (als dat van een ander kwam dan bij deze mijn excuses).
Tsjor
![kenfan](https://static.ouders.nl/uploads/users/2022/9/adc4d4cc9654de61_a657d2-50x50.jpg)
kenfan
09-05-2024 om 09:00
tsjor schreef op 08-05-2024 om 20:20:
'Wat een rare aanval op forummers die vanuit hun professionele achtergrond reageren.' Vind je het dan niet vreemd dat professionals op basis van een forumbericht (!) met stelligheid een bepaalde diagnose geven (ass) en aangeven wat dus nodig is (psycho-educatie) terwijl ze geen woord gewisseld hebben met de patiënt/cliënt noch met de ouders of school of zo. Dat vind ik dus bijzonder vreemd. Ik kan me voorstellen dat zij zeggen: het doet mij denken aan.... Maar de stelligheid waarmee zij hun diagnose aangeven en het verhaal van TO in twijfel trekken vind ik bijzonder.
Tsjor
Poeh, wat heb jij veel woorden nodig om een retorische vraag te stellen. Ik ga me niet verweren tegen dingen die ik niet gezegd heb. Dat vervuilt het topic, dus ik laat het hierbij.
![Pief](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/3a725c2adf2b5aa5da65bcce184e7793-50x50.jpg)
Pief
09-05-2024 om 09:10
tsjor schreef op 09-05-2024 om 08:17:
Mrs Smith, ik ga je niet aanvallen. Ik vind dat je het heel helder uiteengezet hebt met meer details dan eigenlijk zou moeten.
Nick90: 'Feit blijft wel dat de patiënt in kwestie geen toestemming hiervoor
heeft gegeven en dat maakt het natuurlijk wel discutabel vanuit de
behandelaar.' Dat weet je niet. Je weet niet wat er aan het begin van het (2-jarig) traject is afgesproken, je weet niet wat er op dat moment is afgesproken, kortom, je weet op dit punt helemaal niets. Het is dus geen feit, het is een inkleuring jouwerzijds.
Kimdekim, ik reageerde op een bericht van Kenfan.
Siobo: dan wordt er nog gesproken over 'kenmerken van', maar jij gaat daarna door alsof het een feit is, inclusief het advies voor psycho-educatie over ass (als dat van een ander kwam dan bij deze mijn excuses).
Tsjor
Dat schrijft TS zelf: de jongen wil niet dat ze meegaan naar gesprekken en ook niet dat er contact is. Je weet best dat je met 16 daar zelf over gaat. Dat je expliciet toestemming moet geven. Bovendien schrijft ze ook dat deze vermoedens niet met de jongen zijn besproken, en nu wel met de vader. Dat mag al helemaal niet, dat weet jij ook. Ik snap dus niet waarom jij dit allemaal zo goed praat en anderen aanvalt die dat niet doen.
Ik geloof alles wat ts schrijft. Ik betwijfel de manier van werken van de psychiater. Om bovenstaande, maar om nog meer zaken die ze beschrijft. En hij heeft nu een zaadje geplant dat niet meer weg gaat. Hij had zich in een gesprek kunnen focussen op de vader, zijn gevoelens en zijn handelingsperspectief.
![linn19](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/8a3d0155a38e577d5193370dee70ec44-50x50.jpg)
linn19
09-05-2024 om 10:01
MrsSmith schreef op 05-05-2024 om 13:03:
Mijn man heeft inmiddels 2 gesprekken gehad met de behandelaar van (stief)zoon. Deze heeft uitgesproken dat stiefzoon veel kenmerken toont van een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Omdat dit een lastige diagnose is, vooral op die leeftijd, heeft hij er een collega verder uit het land bij betrokken. Ook die kwam tot die conclusie.
Voor ons zijn nu behoorlijk wat puzzelstukjes op zijn plek gevallen. Toen de behandelaar HET met stiefzoon zelf besprak, is die per direct met de sessies gestopt. Hij ging daar in eerste instantie heen vanwege zijn woedeaanvallen. Kritiek is iets waar stiefzoon niet goed mee om kan gaan, hij vertrouwde blijkbaar ook de behandelaar niet meer na dat gesprek.
Aangezien stiefzoon (nu) niks (meer) te maken wil hebben met therapie, staan wij ook met de rug tegen de muur.Behandelaar vroeg ons nadrukkelijk de deur open te houden (wat we ook doen) omdat hij vermoedt dat het uiteindelijk met zijn moeder ook fout zal lopen zodra het daar ook niet naar zijn zin gaat. In dat opzicht is de term flying monkey gevallen.
Is het iemand opgevallen dat behandelaar deze jongen al benaderd alsof er een diagnose narcisme is bij hem is?
Behandelaar heeft HET met zoon besproken.
Wat houd dat "het" nu echt precies in?
Daarna spreekt behandelaar een vermoeden uit over situatie bij moeder met de term Flying monkeys.
Op basis van vermoedens van narcistische kenmerken krijgt vader dus advies om deur open te houden.
Deze behandelaar werkt hiermee al niet op een zuivere manier die helpend is voor zoon. Bij mij gaan in ieder geval alle alarmbellen af bij deze behandelaar.
En nu? Gaan behandelaar, vader en TO zitten wachten tot het met zoon bij moeder fout gaat en dan zie je wel behandelaar heeft gelijk roepen?
En dan? Dan moet zoon er dan nog van overtuigd worden om in behandeling te gaan voor kenmerken van narcisme?
![Nick90](https://static.ouders.nl/uploads/users/2024/3/fa4c281c125e0bda_395670-50x50.jpg)
Nick90
09-05-2024 om 10:50
tsjor schreef op 09-05-2024 om 08:17:
Mrs Smith, ik ga je niet aanvallen. Ik vind dat je het heel helder uiteengezet hebt met meer details dan eigenlijk zou moeten.
Nick90: 'Feit blijft wel dat de patiënt in kwestie geen toestemming hiervoor
heeft gegeven en dat maakt het natuurlijk wel discutabel vanuit de
behandelaar.' Dat weet je niet. Je weet niet wat er aan het begin van het (2-jarig) traject is afgesproken, je weet niet wat er op dat moment is afgesproken, kortom, je weet op dit punt helemaal niets. Het is dus geen feit, het is een inkleuring jouwerzijds.
Kimdekim, ik reageerde op een bericht van Kenfan.
Siobo: dan wordt er nog gesproken over 'kenmerken van', maar jij gaat daarna door alsof het een feit is, inclusief het advies voor psycho-educatie over ass (als dat van een ander kwam dan bij deze mijn excuses).
Tsjor
Dat maakt niet uit, met 16 moet je wel eerst toestemming geven en moet de hulpverlener het eerst met het kind overleggen. Dat lijkt hier gezien de reactie van de zoon niet gebeurd te zijn, tevens mogen hulpverleners ook niet zomaar andere hulpverleners erbij halen zonder dat eerst besproken te hebben met de patiënt. Dat staat zo in de wet en die heb ik niet zelf bedacht.
![Hippocampus](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/b9f25d2565cc50f67259aab8c669e523-50x50.jpg)
Hippocampus
09-05-2024 om 11:59
Eens met voorgaande posters dat het zeer onprofessioneel lijkt hoe deze psychiater met de privacy van deze jongen omgaat. Maar ik wil hier in het belang vader en zoon ook nog wat aan toevoegen. Stel dat het waar is, en de jongen vertoont trekken (geen diagnose, daar is het te vroeg voor) die wijzen op een narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS). Dan is NU de tijd om aan de slag te gaan. Want NPS is niet het gevolg van verwennerij door de moeder; zo'n ernstige stoornis komt (naast een genetische component), omdat de jongen zich vanaf heel jonge leeftijd al niet gezien of onbelangrijk heeft gevoeld. In hem is dan een enorme leegte, schaamte, gevoel van waardeloosheid ontstaan. Dit kunnen en moeten de ouders zich aantrekken. Ze zullen alles uit de kast moeten trekken om hem het gevoel te geven dat hij er WEL toe doet. Dat voelt misschien contra-intuitief, ook omdat TO haar hulpvraag begon met hoe verwend deze jongen is door zijn moeder en hoe hij geen regels blieft, maar dat is slechts de oppervlakte. En dat kun je denk ik alleen met de hulp van een gespecialiseerde psycholoog en in een traject dat waarschijnlijk jaren zal duren. Wil de jongen niet meewerken? Ga dan zelf aan de slag om te kijken waar het mis is gegaan en wat je kunt doen om hem te helpen.
![Moxxie](https://static.ouders.nl/uploads/users/2023/1/3ca9a2a270c59206_0bcbb6-50x50.jpg)
Moxxie
09-05-2024 om 12:31
Hippocampus schreef op 09-05-2024 om 11:59:
Eens met voorgaande posters dat het zeer onprofessioneel lijkt hoe deze psychiater met de privacy van deze jongen omgaat. Maar ik wil hier in het belang vader en zoon ook nog wat aan toevoegen. Stel dat het waar is, en de jongen vertoont trekken (geen diagnose, daar is het te vroeg voor) die wijzen op een narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS). Dan is NU de tijd om aan de slag te gaan. Want NPS is niet het gevolg van verwennerij door de moeder; zo'n ernstige stoornis komt (naast een genetische component), omdat de jongen zich vanaf heel jonge leeftijd al niet gezien of onbelangrijk heeft gevoeld. In hem is dan een enorme leegte, schaamte, gevoel van waardeloosheid ontstaan. Dit kunnen en moeten de ouders zich aantrekken. Ze zullen alles uit de kast moeten trekken om hem het gevoel te geven dat hij er WEL toe doet. Dat voelt misschien contra-intuitief, ook omdat TO haar hulpvraag begon met hoe verwend deze jongen is door zijn moeder en hoe hij geen regels blieft, maar dat is slechts de oppervlakte. En dat kun je denk ik alleen met de hulp van een gespecialiseerde psycholoog en in een traject dat waarschijnlijk jaren zal duren. Wil de jongen niet meewerken? Ga dan zelf aan de slag om te kijken waar het mis is gegaan en wat je kunt doen om hem te helpen.
Als ik google tref ik alleen maar artikelen die stellen dat de exacte oorzaak niet bekend is. Dikgedrukte kan, maar hoeft niet zo te zijn.
![Hippocampus](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/b9f25d2565cc50f67259aab8c669e523-50x50.jpg)
Hippocampus
09-05-2024 om 12:55
Een samenspel van genen en omgeving, zoals zoveel stoornissen. Maar wat ga je dan doen, mocht het NPS zijn? Je vol afschuw afwenden van zo’n moeilijke jongen en jezelf beschermen? De moeder de schuld geven? Je zult er nooit precies achterkomen hoe het ontstaan is, maar je zult er iets mee moeten en het kind is nog jong; als je hem kunt helpen is nu de tijd!
![Moxxie](https://static.ouders.nl/uploads/users/2023/1/3ca9a2a270c59206_0bcbb6-50x50.jpg)
Moxxie
09-05-2024 om 16:14
Hippocampus schreef op 09-05-2024 om 12:55:
Een samenspel van genen en omgeving, zoals zoveel stoornissen. Maar wat ga je dan doen, mocht het NPS zijn? Je vol afschuw afwenden van zo’n moeilijke jongen en jezelf beschermen? De moeder de schuld geven? Je zult er nooit precies achterkomen hoe het ontstaan is, maar je zult er iets mee moeten en het kind is nog jong; als je hem kunt helpen is nu de tijd!
Eerst stel je dat zoon zich van af heel jonge leeftijd niet gezien of onbelangrijk heeft gevoeld, wat heeft geleid tot gevoelens van leegte, schaamte en waardeloosheid. Dat weet je toch helemaal niet?
Daar vanuit gaan omdat je het nooit precies zult weten waar het vandaan komt lijkt me niet de weg. Ben het wel met je eens dat hulp en advies van een psycholoog hier op zijn plaats is.
![MrsSmith](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/5ee96fd7e9e7e3596257271a7b86d464-50x50.jpg)
MrsSmith
09-05-2024 om 20:03
Hippocampus schreef op 09-05-2024 om 11:59:
Eens met voorgaande posters dat het zeer onprofessioneel lijkt hoe deze psychiater met de privacy van deze jongen omgaat. Maar ik wil hier in het belang vader en zoon ook nog wat aan toevoegen. Stel dat het waar is, en de jongen vertoont trekken (geen diagnose, daar is het te vroeg voor) die wijzen op een narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS). Dan is NU de tijd om aan de slag te gaan. Want NPS is niet het gevolg van verwennerij door de moeder; zo'n ernstige stoornis komt (naast een genetische component), omdat de jongen zich vanaf heel jonge leeftijd al niet gezien of onbelangrijk heeft gevoeld. In hem is dan een enorme leegte, schaamte, gevoel van waardeloosheid ontstaan. Dit kunnen en moeten de ouders zich aantrekken. Ze zullen alles uit de kast moeten trekken om hem het gevoel te geven dat hij er WEL toe doet. Dat voelt misschien contra-intuitief, ook omdat TO haar hulpvraag begon met hoe verwend deze jongen is door zijn moeder en hoe hij geen regels blieft, maar dat is slechts de oppervlakte. En dat kun je denk ik alleen met de hulp van een gespecialiseerde psycholoog en in een traject dat waarschijnlijk jaren zal duren. Wil de jongen niet meewerken? Ga dan zelf aan de slag om te kijken waar het mis is gegaan en wat je kunt doen om hem te helpen.
Ik vind het echt superknap dat je, zonder hem ooit gezien, gesproken of gehoord te hebben en hoe hij zich opstelt kan concluderen dat hij zich niet gezien of onbelangrijk etc heeft gevoeld. En dat hij vol schaamte zit…
Hij is bij moeder altijd op een voetstuk geplaatst en geloof me, schaamte komt bij hem niet/nauwelijks voor. Dat is altijd al typisch geweest. Groot ego ook.
![Hippocampus](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/b9f25d2565cc50f67259aab8c669e523-50x50.jpg)
Hippocampus
09-05-2024 om 23:28
TO, je komt zelf met de suggestie van een vermoedelijke NPS-diagnose. Dat is heel ernstig en daar horen die gevoelens zeker bij. Dat verzin ik niet, dat is gewoon wat er achter het gedrag zit van iemand met zo’n stoornis. En als ouders moet je daar natuurlijk wat mee.
Of verwarren jullie narcistische trekken met een Narcistische persoonlijkheidsstoornis? Want dat is een heel ander verhaal.
![MrsSmith](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/5ee96fd7e9e7e3596257271a7b86d464-50x50.jpg)
MrsSmith
10-05-2024 om 08:30
Hippocampus schreef op 09-05-2024 om 23:28:
TO, je komt zelf met de suggestie van een vermoedelijke NPS-diagnose. Dat is heel ernstig en daar horen die gevoelens zeker bij. Dat verzin ik niet, dat is gewoon wat er achter het gedrag zit van iemand met zo’n stoornis. En als ouders moet je daar natuurlijk wat mee.
Of verwarren jullie narcistische trekken met een Narcistische persoonlijkheidsstoornis? Want dat is een heel ander verhaal.
We zouden er heel graag wat mee willen (zijn vader en ik) maar we kunnen nu even niks want zowel stiefzoon als moeder willen (nu) niks (meer).
Momenteel heeft zijn vader ingezet op het herstellen van contact met hem. Dat is er weer en helemaal op de voorwaarden van stiefzoon. Dat houdt in dat ze nu alleen leuke dingen doen en over leuke dingen praten. De roze olifant in de kamer (waarom en vooral hoe hij is weggegaan) blijft nu voorlopig onbesproken, want daar wil stiefzoon het niet over hebben.
Dat is goed voor nu, maar er komt natuurlijk een keer dat er gepraat moet worden. Grote kans dat alles dan weer kapot gaat. Mijn man hoopt op een soort van mediation om dat gesprek goed te laten verlopen.
Het is al jaren op eierschalen lopen rond hem. Zolang je hem in alles gelijk geeft en hem complimenteert (ook voor dingen die gewoon normaal zouden moeten zijn) gaat het goed. Dat zat er van jongs af aan al in maar is steeds dominanter geworden.
Het is gewoon echt heel lastig allemaal, met name omdat hij bij ons in huis stiefbrusjes heeft. Je wil en kan niet 1 kind voortrekken (want dat is wel wat hij wil, hij is erg materialistisch ingesteld) maar je wil en moet ook rekening houden met dat hij “anders” is. En daarmee bedoel ik dat ons gezin, familie, docenten etc dat altijd wel hebben aangevoeld, maar wat het dan precies is, dat is dus niet duidelijk.
Iedere ouder doet wat ze denken wat goed is. Het is gewoon nu een heel moeilijke en verdrietige periode.
![Flanagan](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/a680b278f81cc88c9e142a4489731a88-50x50.jpg)
Flanagan
10-05-2024 om 10:42
MrsSchmidt, kan het zijn dat de jongen er niet over wilt praten omdat het drommelsgoed aanvoelt ‘fout’ te zitten? Dat betekent dat hij ook schaamte en emoties kent. Ergens is dat hoopvol; een jongen met schuldgevoel en een geweten kan nog open staan voor redelijkheid.
Al kost het wel een tijdje voordat het negatieve gedrag dan kan worden erkent, een sterkere band met vader kan daarbij helpen. Heb geduld.
![GinnyTwijfelvuur](https://static.ouders.nl/uploads/users/2022/4/7d94cd55cd58bd6a_322112-50x50.jpg)
GinnyTwijfelvuur
10-05-2024 om 11:05
MrsSmith schreef op 10-05-2024 om 08:30:
[..]
We zouden er heel graag wat mee willen (zijn vader en ik) maar we kunnen nu even niks want zowel stiefzoon als moeder willen (nu) niks (meer).
Momenteel heeft zijn vader ingezet op het herstellen van contact met hem. Dat is er weer en helemaal op de voorwaarden van stiefzoon. Dat houdt in dat ze nu alleen leuke dingen doen en over leuke dingen praten. De roze olifant in de kamer (waarom en vooral hoe hij is weggegaan) blijft nu voorlopig onbesproken, want daar wil stiefzoon het niet over hebben.
Dat is goed voor nu, maar er komt natuurlijk een keer dat er gepraat moet worden. Grote kans dat alles dan weer kapot gaat. Mijn man hoopt op een soort van mediation om dat gesprek goed te laten verlopen.
Het is al jaren op eierschalen lopen rond hem. Zolang je hem in alles gelijk geeft en hem complimenteert (ook voor dingen die gewoon normaal zouden moeten zijn) gaat het goed. Dat zat er van jongs af aan al in maar is steeds dominanter geworden.
Het is gewoon echt heel lastig allemaal, met name omdat hij bij ons in huis stiefbrusjes heeft. Je wil en kan niet 1 kind voortrekken (want dat is wel wat hij wil, hij is erg materialistisch ingesteld) maar je wil en moet ook rekening houden met dat hij “anders” is. En daarmee bedoel ik dat ons gezin, familie, docenten etc dat altijd wel hebben aangevoeld, maar wat het dan precies is, dat is dus niet duidelijk.
Iedere ouder doet wat ze denken wat goed is. Het is gewoon nu een heel moeilijke en verdrietige periode.
Ik lees nog steeds de wens om stiefzoon te veranderen. Ik denk dat je dat moet loslaten bij een 16-jarige. In deze fase van zijn leven is samen leuke dingen misschien wel het hoogst haalbare. Dus dat voeren van ‘het gesprek’ zou ik loslaten.
![MrsSmith](https://static.ouders.nl/uploads/identicons/5ee96fd7e9e7e3596257271a7b86d464-50x50.jpg)
MrsSmith
10-05-2024 om 11:18
Flanagan schreef op 10-05-2024 om 10:42:
MrsSchmidt, kan het zijn dat de jongen er niet over wilt praten omdat het drommelsgoed aanvoelt ‘fout’ te zitten? Dat betekent dat hij ook schaamte en emoties kent. Ergens is dat hoopvol; een jongen met schuldgevoel en een geweten kan nog open staan voor redelijkheid.
Al kost het wel een tijdje voordat het negatieve gedrag dan kan worden erkent, een sterkere band met vader kan daarbij helpen. Heb geduld.
Nee, hij wil niet/nooit praten (en niet alleen hierover) als het gaat over zijn gedrag. Hij vat alles op als kritiek, ook als het dat echt niet is. Zelfs goedbedoelde tips (“wat een prachtig werkstuk! Misschien wordt het nóg mooier als je een leuke kaft maakt”) maken hem laaiend kwaad.
Schuldgevoel? Alles ligt altijd aan een ander. Een onvoldoende? Dat komt door de leraar. Weer wat gesloopt in huis? Hij werd uitgedaagd door een brusje. Het is vermoeiend.
Geduld is het enige wat we nu nog kunnen hebben, en hebben we ook.
Reageer op dit bericht
Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.